Προκαλεί θλίψη η επιμονή από έγκριτους ανθρώπους της δημόσιας ζωής στην καταστροφή. Την ώρα που θα έπρεπε να γίνουν ρήξεις με το παρόν μας για την αποφυγή της μαύρης ώρας, η κατάρρευση του ευρώ, η διάσπαση της ευρωζώνης, η αποτυχία του προγράμματος ανταλλαγής ομολόγων του ελληνικού χρέους γνωστή ως PSI και η επιστροφή σε νομισματικές αξίες του παρελθόντος, δείχνουν να είναι σανίδα σωτηρίας και αυτοσκοπός πολλών. Οι διαχειριστές του χάους ελπίζουν ότι θα μπορεί να υπάρξει επόμενη μέρα είτε με την Ελλάδα πρωταγωνίστρια των παγκόσμιων εξελίξεων είτε περιχαρακωμένη στα φυσικά της σύνορα. Κάπως έτσι κάποιοι πατριώτες πίστευαν ότι η Ελλάδα το 1974 έπρεπε να έχει ενεργό ρόλο στις εξελίξεις στην Κύπρο εκμεταλλεύοντας τα πατριωτικά αισθήματα στρατηγών , εκδοτών και επιχειρηματιών. Η επιμονή και εμμονή του ανθρώπου να πιστεύει ότι κατέχει την απόλυτη γνώση είναι γεγονός ότι τον οδήγησε πολλές φορές στην αυτοκαταστροφή του. Το δυστυχές είναι, όταν αυτοί οι άνθρωποι παρασύρουν μαζί τους, με τις ενέργειες ή τις εσκεμμένες παραλείψεις τους, και έναν ολόκληρο λαό…
It causes depression the insistence by eminent in public life Greek people on the destruction. While it should be time to change our present situation and avoid the zero hour, the collapse of the euro, the breaking the euro zone, the failure of the exchange of Greek bonds through PSI and the return to drachma seems to be their hope, and it’s main purpose. Administrators of future chaos hope that they will be can protagonist in next day of Greece either having it a global power or entrenched it in its physical borders. This is how some patriots believed in 1974 that Greece should have an energetic role in the matters concerning Cyprus persuading generals, publishers and businessmen with healthy feelings. The tenacity and perseverance of these men to believe that they possess the absolute knowledge is a fact that led human often to its self-destruction. This is very unfortunate when these people drift along with the deliberate actions or omissions an entire nation ...
