Στα καταναλωτικά δάνεια, περίπου 8,5 δισ. ευρώ δεν εξυπηρετούνται και το ποσοστό αντιστοιχεί σε 24% από το σύνολο των δανείων που έχουν χορηγηθεί. Υπάρχουν νοικοκυριά που έχουν δανειοδοτηθεί όχι μόνο από μία αλλά έως και δεκατρείς τράπεζες και έχουν εμπλακεί όχι μόνο σε ένα αλλά έως και πενήντα ένα χρηματοδοτικά προϊόντα, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία αναφορικά με τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και την προσπάθειά τους να σωθούν. Υπάρχει όμως απόσταση μεταξύ της συνειδητοποιημένης ρύθμισης οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων και της ωχ-αδελφίστικης εθελούσιας χρεοκοπίας και ας πρόκειται για το ίδιο πράγμα διατυπωμένο με άλλα λόγια. Υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν πως νοικοκυριά που βρίσκονται σε δεινή οικονομική θέση λόγω συνθηκών αντιμετωπίζουν τα δάνεια και τη ρύθμισή τους με μεγαλύτερη σύνεση και φροντίδα σε σύγκριση με εκείνα, που έμαθαν στην ασυδοσία και θεωρούν την υπαγωγή τους σε ρύθμιση χρεών μια εύκολη υπόθεση. Αλλιώς πώς εξηγούνται περιπτώσεις, σύμφωνα με τις οποίες, καταναλωτές που ενώ είχαν μπει στη ρύθμιση χρεών, εξάντλησαν ταυτόχρονα τα όρια των πιστωτικών καρτών που κατείχαν και δεν τις είχαν ακόμη παραδώσει στο πλαίσιο της ρύθμισης. Αν αναγάγει κάποιος τα μεμονωμένα περιστατικά σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής διοίκησης της χώρας τότε μπορεί να εξηγήσει πολλά από αυτά που έχουμε ακούσει τους τελευταίους μήνες περί υποχρεώσεων και δικαιωμάτων.
8,5 billions euro are the Greek's loans that cannot be paid back reaching 24% of the total loans in Greece. There are households that have borrowed not only from one but up to thirteen banks. They have been involved in not just one but up to fifty one financial products, according to recent data for the heavily indebted households and their effort to survive. There is distance between the conscious adjustment of debts of over-indebted individuals and the indifferent voluntary bankruptcy even if sometimes is the same thing in other words. There is evidence that households which are in a precarious financial position due to circumstances face loans more wisely and care to regulate them compared to others who learned to live beyond their limits and consider their inclusion in a settlement of debts by banks an easy issue. How else can someone explain circumstances like that of consumers who had entered the settlement of debts but continued to exhaust the limits of their credit cards and did not delivered them back? If we can correspond one’s individual incident to a central political administration in Greece then it may be easily explained much of the discussion we hear recently about obligations and rights.
