Είναι εκπληκτική η συνέπεια κάποιων δημόσιων προσώπων στην εμμονή για την καταστροφή του ευρώ και την επιστροφή στη δραχμή τα τελευταία χρόνια. Τι και αν ουδείς οικονομολόγος μπορεί να εφησυχάσει για τις καταστροφικές συνέπειες που θα έχει αυτό στην ζωή μας;
Μπορεί η παραμονή μας στο ευρώ κατά σύμπτωση να μειώνει τα προσδοκώμενα κέρδη τους σε μεγάλο βαθμό, αλλά η συνεχής εξαγγελία της μαύρης ημέρας που όλο έρχεται και ποτέ δεν φτάνει καταντάει κουραστική. Πολλά ευρωπαϊκά κράτη αντιμετώπισαν την κρίση με καρτερία και δουλειά αλλά εδώ η καθεστηκυία τάξη δεν γνωρίζει τίποτα άλλο από το να ζει για να την εξουσιοδοτήσουμε να μας σώσει μόλις έρθει η πολυπόθητη επικερδής καταστροφή της χώρας τους…
Μπορεί η παραμονή μας στο ευρώ κατά σύμπτωση να μειώνει τα προσδοκώμενα κέρδη τους σε μεγάλο βαθμό, αλλά η συνεχής εξαγγελία της μαύρης ημέρας που όλο έρχεται και ποτέ δεν φτάνει καταντάει κουραστική. Πολλά ευρωπαϊκά κράτη αντιμετώπισαν την κρίση με καρτερία και δουλειά αλλά εδώ η καθεστηκυία τάξη δεν γνωρίζει τίποτα άλλο από το να ζει για να την εξουσιοδοτήσουμε να μας σώσει μόλις έρθει η πολυπόθητη επικερδής καταστροφή της χώρας τους…
It's amazing the consistency of some well known persons in Greece the recent years in the obsession of the collapse of euro and the return to drachma. What if no economist can be complacent about the disastrous consequences of this incident in our lives? It is true that the fact that Greece remains in euro coincidentally reduces their expected gains to a large extent, but the continuous announcement from them of the “D” day that finally never comes becomes really tedious. Many European countries have faced the economic crisis with patience and work, but here in Greece the status quo does not know anything else but to wait to live the day it will be authorized to save us from the profitable for them destruction of their country...
