Χάνεται το όνειρο. Αυτό με το οποίο μεγαλώσαμε όλοι εμείς της γενιάς του 70 και 80. Το Δημόσιο. Με τα εξασφαλισμένα τα μηνιάτικα του, με τις υπερωρίες του, με τα ταξίδια του και φυσικά τα τελευταία χρόνια με τα τυχερά του. Πως θα ζήσουμε χωρίς την ελπίδα να λάβουμε και εμείς το γρηγορόσημο μας; Όχι φυσικά για εμάς που είμαστε πατριώτες αλλά για το παιδί μας. Για το μέλλον του. Αχ άδικη ζωή και άτιμη παράγκα μας άφησες απ'έξω…
