Στην γενιά μας κυριάρχησε το ΑΝ. ΑΝ ήμουν υπουργός, αν ήμουν πλούσιος, αν ήμουν όμορφος … Η καταγωγή μας ίσως μας οδηγεί στην αναζήτηση του τελείου. Έτσι σπάνια συμβιβαζόμασταν με την πραγματικότητα. Όντας πιο κατάλληλοι, πιο έξυπνοι, πιο όμορφοι, δύσκολα δεχόμαστε ότι κάποιος άλλος μπορεί να είναι ικανότερος και κυρίως πιο αποδοτικός. Ακόμα και αν κατάφερνε κάποιος κάτι με κόπο, εμείς θα είχαμε πάντα την κατάλληλη έξυπνη λύση η οποία και συνήθως ήταν και πιο ξεκούραστη. Η αμφισβήτηση των πάντων μας οδήγησε στην εξομοίωση, στην κοινωνία των αρίστων. Ποτέ όμως σε μία κοινωνία οι άριστοι δεν ήταν η πλειονότητα. Έτσι σταθερά και σταδιακά η εξομοίωση μάλλον έγινε προς τα κάτω. Τώρα πλέον δεν μπορεί να υπάρχει άλλη λύση από το ΝΑ, το οποίο θα απαιτήσει μεν χρόνο αλλά θα δημιουργήσει την απαραίτητη κρίσιμη μάζα της ανέλιξης …
Last decades were dominated by AN (IF). If I were a minister, if I were a rich, if I were a handsome ... Our roots may lead us to the search of perfectness. Rarely have we been compromised with our reality. Being more capable, smarter, more beautiful, it was always difficult to accept that someone else may be more competent and especially more productive. Even if he succeeded in something through tough work we would always had the appropriate smarter solution which most of the times was also more relaxed. The questioning of everything led us to emulate, creating the society of excellence. But never in a society were people of excellence the majority. So steadily and gradually assimilation probably went downward. Now there can be no other solution than to go to NA (TO DO) which will require of course time, but it will create steadily the necessary critical mass of progression...
