Εκλογές χωρίς υποσχέσεις. Χωρίς ελπίδα, χωρίς όνειρα. Το τελευταίο όριο μίας κοινωνίας, ο στρατός της χωρίς στρατιώτες. Ο ένας μετά τον άλλο πολιτικό με τελευταίο τον επίδοξο πρωταθλητή των εκλογών κ.Μεϊμαράκη πλειοδότησαν στην ανεξέλεγκτη μείωση της θητείας.
Κανείς δεν τόλμησε να αναδείξει το σπάσιμο των δεσμών κοινωνίας και στρατού. Την υποθήκευση του μέλλοντος. Κανείς δεν μίλησε ποτέ για αύξηση θητείας. Πολιτικός ή στρατιωτικός. Όλοι σιώπησαν ένοχα.
Χωρίς απειλή η χώρα ή σε διατεταγμένη υπηρεσία αδρανοποίησης του ενός εκ των δύο συστατικού ύπαρξης μίας κοινωνίας;
Ψιλά γράμματα για μία χώρα που ψάχνει την εθνική της συνείδηση σε ναζιστές, σε offshorakηδες του λαού και σε non-paperάκηδες ανεξάρτητους Έλληνες και σε δραχμιστές της διάλυσης.
Για μία χώρα που θα κλαίει για τις χαμένες πατρίδες πάλι...
