Δημοσιεύτηκε 29 Δεκ 13 Για όλους τους ρομαντικούς, τους αντικοινωνικούς, τους χαζούς που υπηρέτησαν στον Ελληνικό Στρατό όλα αυτά τα χρόνια χωρίς να τα παίρνουν, χωρίς να κλείνουν τα μάτια και τα στόματα και χωρίς να γεύονται τα γλυκάδια από τις μίζες, που λάδωναν τα γρανάζια της στρατιωτικής εξουσίας μέχρι τον τελευταίο γρύλλο της, οι αποκαλύψεις της επικαιρότητας δεν τους εκπλήττουν.
Όλοι γνωρίζανε και όσοι δεν γνώριζαν
ένιωθαν τη συνειδητή αδράνεια του συστήματος. Όλοι έβλεπαν ότι κάτι δεν πήγαινε
καλά. Σχεδόν όλοι πρόσμεναν το κοκαλάκι τους σε μετρητά, σε θέσεις, σε δόξα και
τιμές. Οι ανένταχτοι και απείθαρχοι έφευγαν νωρίς. Ελάχιστες εξαιρέσεις
επιβίωσαν επιβεβαιώνοντας απλά τον κανόνα.
Το ότι ο ελληνικός στρατός χωρίς
εθνική στρατηγική όλα αυτά τα χρόνια αντιμετώπισε και εξοπλίστηκε, με εκατομμύρια μίζες, για μία αόρατη απειλή, λίγους ενόχλησε και πολλούς ευεργέτησε. Το ότι ένα
μεγάλο μέρος των οπλικών συστημάτων που παραγγέλθηκε δεν ήρθε ποτέ ή απαξιώθηκε
ήδη, δεν στεναχώρησε κανένα. Το ότι ο ελληνικός στρατός απείχε συνειδητά από όλα
τα σύγχρονα πεδία επιχειρήσεων της Δύσης επί δεκαετίες, δεν ξένισε κανένα. Το
ότι το lifestyle
μπήκε στη ζωή του Στρατού αντιγράφοντας κακέκτυπα της κοινωνίας, τιμώντας πάντα
τα ιερά και όσια ακόμα και με CD,
δεν πείραξε κανέναν.
Η τρομοκρατία της μίζας
απλώθηκε μέσα στο στράτευμα. Η προστασία των ένστολων λαμογιών και των
υποτακτικών τους ήταν απίστευτη και πάντα ιεραρχική. Το ψάρι εξάλλου βρώμισε
από το κεφάλι του, από τον Υπουργό Αμύνης και η ουρά του έμαθε να κουνιέται ζωηρά.
Να ληστεύει το δημόσιο πλούτο, το τσάι και τα κρουασάν και να δείχνει τους προστάτες
της, ένστολους και μη, τρομοκράτες.
Κάποτε υπήρξε Αρχηγός
Στρατού ο κ.Ζαζιάς. Όταν του είπαν ένα βράδυ λακωνικά και πατριωτικά ποιοι
στρατηγοί θα πάνε πού για να δουλέψουν τα γρανάζια, τους χαιρέτησε και έφυγε.
Είχε μάθει να ζει λακωνικά όπως οι Σπαρτιάτες. Μετά τον κ.Ζαζιά ήρθε ο κ.Γκίνης.
Δεν λάδωσε τα γρανάζια και έφυγε γρήγορα. Μετά ήρθε ο κ.Τσέλιος. Δεν ξέρει από
καλό λάδι και μετά τις γιορτές θα φύγει από Αρχηγός Στρατού, διπλωματικά.
Το παραμύθι των μη
επεκτατικών πολέμων έγινε το προπέτασμα της απραξίας και της μίζας. Έγινε
δίδαγμα στα σχολεία. Δεν διεκδικούμε τίποτα αλλά ζητάμε πολλά. Δεν θέλουμε να τιμάμε νεκρούς. Όλα εύκολα και ανέξοδα.
Οι σύμμαχοι γελάγανε. Οι Αθηναίοι στη Σικελία, ο Αλέξανδρος στην Περσία, ο Πλαστήρας στη Μεσημβρινή Ρωσία, ο Δασκαλόπουλος
στην Κορέα. Όλοι αυτοί μαζί με χιλιάδες Έλληνες που άφησαν τις οικογένειες τους και
κείτονται στην Πλατεία Συντάγματος ήταν απλά ιμπεριαλιστές που πρέπει να τους πετάμε
πέτρες.
Η κοινωνία της μίζας
δημιούργησε το στρατό της μίζας. Ένα παρά-στρατό μέσα στο στρατό. Χιλιάδες
έντιμοι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί παραιτήθηκαν νιώθοντας αναγούλα και σιωπώντας
ως ένδειξη τιμής. Έφυγαν εθελούσια χωρίς αποζημίωση και δεν ξανακοίταξαν πίσω.
Ας είναι καλά ο κ.Κάντας που
τα έπαιρνε ως εν ενεργεία αξιωματικός και οι εκατοντάδες θαυμαστές του όλα αυτά
τα χρόνια μέχρι σήμερα.
Οι νέοι Ανθυπολοχαγοί πλέον
των 900 ευρώ είναι η ελπίδα ενός άλλου
Στρατού, μίας άλλης κοινωνίας, μίας άλλης Ελλάδας που θα μάθει ξανά να πολεμάει
όπως για τόσους αιώνες οι προγονοί της και να διατηρεί ζωντανό τον ελληνισμό στην οικουμένη…