Δημοσιεύτηκε 10 Μαρ 2013
Είναι πράγματι εντυπωσιακό πώς η Ελλάδα μετά από τόσα χρόνια προσπάθειας, οικονομικής βοήθειας και εισφοράς αλληλεγγύης όλων μας δεν μπορεί να αναπτυχθεί. Είναι πολλά τα δεινά και οι αμαρτίες της γενιάς που κυριάρχησε στο τέλος του 20ου και απαρχές του αιώνα μας αλλά οι αιτίες της κοινωνικής μας σήψης είναι βαθιά ριζωμένες. Κοιτώντας μπροστά αρχικά πρέπει να εξετάσουμε τη συμβατότητα της σχέσης ευρώ και Έλληνα, Ευρώπης και Ελλάδας. Ακόμα και αν αυτή θεωρηθεί λυτρωτική πρέπει να αντιμετωπιστούν πρώτα θεμελιώδη ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας. Ο ηγέτης μίας χώρας διαφθείρει το λαό της ή ο λαός διαφθείρει έναν ηγέτη του; Παπανδρέου, Σημίτης, Καραμανλής ήταν θύματα ή θύτες και τελικά, τι Πρωθυπουργό θέλει αυτή ή κοινωνία; Στη συνέχεια, ολιγαρχία ή δημοκρατία; Η σημερινή κοινωνία μας και κυρίως η οικονομία μας είναι απόλυτα ολιγαρχική. Αυτή είναι και η αιτία που δεν υπάρχουν νέοι επιχειρηματίες και που εν τέλει το ένα κιλό ζάχαρης Βελγίου εξομοιώθηκε προς τα πάνω στην τιμή του ενός κιλού ελληνικής ζάχαρης, την τιμή για τους ιθαγενείς. Προχωρώντας, η ελληνική κοινωνία προς την δημοκρατία πρέπει να αναρρωτηθεί το περίφημο «ένας για όλους ή όλοι για έναν»; Κάπου εκεί στη σύγκρουση μεταξύ ελληνικού κράτους, Έλληνα δημοσίου υπαλλήλου και ελληνικής οικογένειας χάθηκε η πυξίδα τις τελευταίες δεκαετίες της ντροπής. Η κλοπή του ελληνικού κράτους είναι σίγουρα έγκλημα αλλά η κλοπή για το παιδί μας κατέστη ασαφές κοινωνικό αδίκημα ενίοτε καθήκον. Τέλος, η σχέση Εκκλησίας - Στρατού και Πολιτείας πρέπει να τεθούν σε νέα βάση. Για να σταματήσουν επιτέλους ρασοφόροι οικονομικοί εγκληματίες να διαφεύγουν αεροπορικώς στο εξωτερικό με τον πλούτο της χώρας μας, τον πλούτο των παιδιών μας. Εν κατακλείδι, πρώτα φτιάχνεις τις δομές και μετά τον κήπο, ειδάλλως όλοι σύντομα θα φυτεύουμε ντομάτες για εξαγωγή στη Λατινική Αμερική…
Είναι πράγματι εντυπωσιακό πώς η Ελλάδα μετά από τόσα χρόνια προσπάθειας, οικονομικής βοήθειας και εισφοράς αλληλεγγύης όλων μας δεν μπορεί να αναπτυχθεί. Είναι πολλά τα δεινά και οι αμαρτίες της γενιάς που κυριάρχησε στο τέλος του 20ου και απαρχές του αιώνα μας αλλά οι αιτίες της κοινωνικής μας σήψης είναι βαθιά ριζωμένες. Κοιτώντας μπροστά αρχικά πρέπει να εξετάσουμε τη συμβατότητα της σχέσης ευρώ και Έλληνα, Ευρώπης και Ελλάδας. Ακόμα και αν αυτή θεωρηθεί λυτρωτική πρέπει να αντιμετωπιστούν πρώτα θεμελιώδη ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας. Ο ηγέτης μίας χώρας διαφθείρει το λαό της ή ο λαός διαφθείρει έναν ηγέτη του; Παπανδρέου, Σημίτης, Καραμανλής ήταν θύματα ή θύτες και τελικά, τι Πρωθυπουργό θέλει αυτή ή κοινωνία; Στη συνέχεια, ολιγαρχία ή δημοκρατία; Η σημερινή κοινωνία μας και κυρίως η οικονομία μας είναι απόλυτα ολιγαρχική. Αυτή είναι και η αιτία που δεν υπάρχουν νέοι επιχειρηματίες και που εν τέλει το ένα κιλό ζάχαρης Βελγίου εξομοιώθηκε προς τα πάνω στην τιμή του ενός κιλού ελληνικής ζάχαρης, την τιμή για τους ιθαγενείς. Προχωρώντας, η ελληνική κοινωνία προς την δημοκρατία πρέπει να αναρρωτηθεί το περίφημο «ένας για όλους ή όλοι για έναν»; Κάπου εκεί στη σύγκρουση μεταξύ ελληνικού κράτους, Έλληνα δημοσίου υπαλλήλου και ελληνικής οικογένειας χάθηκε η πυξίδα τις τελευταίες δεκαετίες της ντροπής. Η κλοπή του ελληνικού κράτους είναι σίγουρα έγκλημα αλλά η κλοπή για το παιδί μας κατέστη ασαφές κοινωνικό αδίκημα ενίοτε καθήκον. Τέλος, η σχέση Εκκλησίας - Στρατού και Πολιτείας πρέπει να τεθούν σε νέα βάση. Για να σταματήσουν επιτέλους ρασοφόροι οικονομικοί εγκληματίες να διαφεύγουν αεροπορικώς στο εξωτερικό με τον πλούτο της χώρας μας, τον πλούτο των παιδιών μας. Εν κατακλείδι, πρώτα φτιάχνεις τις δομές και μετά τον κήπο, ειδάλλως όλοι σύντομα θα φυτεύουμε ντομάτες για εξαγωγή στη Λατινική Αμερική…
