Η έννοια του Στρατού είναι διαχρονική. Ο στρατός κάθε χώρας
οφείλει να υπάρχει για να μάχεται, προασπίζοντας τα συμφέροντα του έθνους που εκπροσωπεί.
Από την Τροία μέχρι την Κορέα του 1955 ο Ελληνικός Στρατός θυσίασε τους άνδρες
του για αυτό που ονομάσθηκε εθνικό συμφέρον. Στις τελευταίες δεκαετίες βέβαια το
εθνικό συμφέρον τόσο στην κοινωνική λειτουργία του έθνους όσο και κυρίως στην
αμυντική λειτουργία του προσδιορίστηκε σε μία λέξη. Μίζες! Φυσικά στην άμυνα
την μερίδα του λέοντος την γεύτηκαν οι πολιτικοί προϊστάμενοι του ΥΠΕΘΑ και πολλοί άλλοι εκτός, αλλά το
αποτέλεσμα αυτής της κοπιώδους και συνεχής προσπάθειας ήταν ένας αδρανής
στρατός. Ένας στρατός που δείλιασε να
πάει εκεί που είχαν πάει οι προκάτοχοι του, από τον Μέγα Αλέξανδρο μέχρι τον
Πλαστήρα της μεσημβρινής Ρωσίας το 1919 και κρύφτηκε πίσω από προμήθειες, αόρατες απειλές
και αργία. Στο τέλος βέβαια έμεινε με τα οπλικά συστήματα που δεν ήρθαν ποτέ
και πολλά άλλα από αυτά που ήρθαν άχρηστα. Το χειρότερο όλων όμως πλέον είναι η
κοινωνική προσφορά του και η εξάρτηση του από αυτή. Το κοινώς ρουσφέτι του βουλευτή στην Ελληνίδα μάνα, που
γέμισε τη χώρα στρατόπεδα πανάκριβα στη συντήρηση, συνήθως άδεια και πια με
απελπιστικά χαμηλόμισθους υπαλλήλους του. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα είναι η
προσφορά αυτού του Δημόσιου Οργανισμού Κοινωνικής Ωφελείας που η συνεχής μείωση
της θητείας και η διατήρηση ενός Κέντρου Νεοσυλλέκτων στο Ρέθυμνο, την
Καλαμάτα, την Καστοριά και όπου άλλου φαντασιωθεί κάποιος, να γεμίζει χαρά και εθνική υπερηφάνεια
τον ελληνικό λαό και δη τους τοπικούς βολευτές του. Βεβαίως βεβαίως το αξιόμαχο
καθόλου δεν επηρεάζεται από τα παραπάνω, σύμφωνα με τα λόγια των ιθυνόντων, απορώντας
για άλλη μία φορά με αυτό το ελληνικό θαύμα. Κάτι τέτοια φυσικά έλεγε και ο Γούναρης όταν
μοίραζε τα "κόλλυβά του" μέχρι που αναπαύτηκε στον Χολαργό...
