Για τους ηλικιωμένους Έλληνες οι πατριώτες ήταν εκείνοι που στα νιάτα τους γνώρισαν τα βουνά της Ηπείρου. Για τους νεώτερους όμως πατριώτης σήμαινε κάτι άλλο. Ήταν αυτός που ήτανε από τα μέρη μας, από το χωριό μας και έπρεπε να τον τακτοποιήσουμε. Να τον βολέψουμε επαγγελματικά, να του δώσουμε προτεραιότητα στην ουρά αναμονής, να του χαμογελάσουμε. Οι άλλοι ήταν οι ξένοι που δεν έπρεπε να τους δίνουμε και πολλά. Στο τέλος δε, o πατριώτης ήταν ο έμπιστος, αυτός που θα μπορούσε να έχει ακόμα και μερικά περιουσιακά μας στοιχεία στο όνομά του για να μας διευκολύνει στην εφορία. Έτσι σταδιακά η πατριωτική Ελλάδα περιορίστηκε από τα σύνορα της χώρας στο χωριό μας και τελικά στην αυλή μας. Αν θεωρήσουμε λοιπόν ότι πρώτα ασθενεί το πνεύμα και μετά το σώμα το μέλλον προβλέπεται πράγματι δυσοίωνο…
For elder Greeks the term patriot meant those who in their youth went to the mountains of Epirus in the Northen Greece facing the powers of fascism. Later on for younger Greeks patriot meant something else. It was the one who came from our place of birth, from our village and we were until recently obliged to take care of. To find him a job mainly as a public servant, to give him priority in the queue even the only one to smile to. The others Greeks were foreigners who should not give them too much importance. In the end more sadly patriot was the confidant, the one who might even have some from our assets in his belongings in order to enable us to tax evade. So gradually the patriotic Greece was limited from the national borders in our village, and ultimately in our yard. If we assume that first the spirit gets ill and then the body this country's future seems for real ugly ...
