Το πρόβλημα της εργασίας στην Ελλάδα εντοπίζεται στην καταγραφή της. Ουδείς γνωρίζει πόσες και ποιες είναι οι θέσεις εργασίας στη χώρα μας. Χωράφια, σπίτια, οικοδομές, καΐκια, βουνά και ότι φανταστεί ο καθένας είναι γεμάτα από αδήλωτους εργαζόμενους, που κοστίζουν φθηνά και γλυτώνουν τον εργοδότη από εισφορές και γραφειορατία. Σε αυτούς προστίθενται και χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, που η πρωινή εργασία τους στο Δημόσιο απλά χρησιμεύει στην οργάνωση κάποιας άλλης απογευματινής εργασίας και πιο προσοδοφόρας. Έτσι ποιο προγραμματισμό μπορεί να κάνει το κράτος για τους ανέργους του όταν δεν γνωρίζει τους εργαζόμενους του; Τι μπορεί να πει σε έναν “εργαζόμενο” σε ένα χωράφι με ελιές ή φράουλες ή σε μία οικιακή βοηθό; Ότι αφαιρεί μία θέση εργασίας από κάποιο νόμιμο εργάτη; Έτσι κι αλλιώς και να το πει δεν θα το καταλάβει κανείς, ούτε ο εργαζόμενος ούτε ο εργοδότης…
The problem of unemployment in Greece is in numbers. Nobody knows how many and what are the jobs in our country. Agriculture, farms, homes, constructing, fisheries and whatever we imagine are full of undeclared employees that cost cheap and let the employer free of any contributions to the State. Added to this, thousands of civil servants they spend their morning work in the public sector in order to organize their afternoon work. The second used to be more profitable. So what planning can State do for unemployed people? What State can say to a “undeclared” man working in a field of olive trees or strawberries or a housekeeper at a Greek house? That by this way it takes a job from a legal worker? Anyway whatever it is said it will not be understood by both employee and employer ...
